اومدم تا که بگم خدا نگه دار تو باد                           اما بی وفا چرا نگاشو از من می گرفت

دل من گرفته چون ابر سیاه آسمون                    هق هق گریه من سکوتٌ از من می گرفت

نم اشکام دوباره خاطره ای تازه می کرد               خاطر روزایی که دلم باهاش پر می گرفت

وقتی با هم می نشستیم کنار گلدون یاس      یاد اون لحظه بخیر که یاس و از من می گرفت

دل من قد یه دنیا پر حس شادی بود                  وقتی یارم قول با هم بودن از من می گرفت

اما حالا می ره با یه کوله با خاطره                        نمی دونم که چرا یادی هم از من نگرفت

پاییز ۱۳۸۱ ـ آمل